در حال بارگذاری ...
پوشش اجتماعی، یک ضرورت۱۳۹۷/۱۱/۲۱ ۳:۵۱:۱۰

پوشش اجتماعی، یک ضرورت

به نظر شما نحوه لباس پوشیدن در جامعه، امری شخصی است یا اجتماعی؟

یک مسئله شخصی، مسئله ای است که آثار و تبعاتش به خود فرد برگردد. اما اگر مسئله ای تبعات جمعی داشته باشد دیگر شخصی نیست و باید برای آن قانون وضع شود. باتوجه به اینکه نحوه لباس پوشیدن به لحاظ فیزیولوژیک بر دیگران تاثیرگذار است پس مسئله شخصی نیست و نیازمند قانون گذاری است.

به نظر شما جامعه، حریم خصوصی ماست یا یک حریم عمومی است و به همه تعلق دارد؟

به نظر شما چرا در معتبرترین دانشگاه های جهان مانند دانشگاه آکسفورد یا دانشگاه هاروارد برای پوشش دانشجویان قانون و ضابطه مشخص می کنند؟

به نظر شما، آیا درست است که برای لباس پوشیدن آدم ها در جامعه، هیـــچ قانونی وجود نداشته باشد؟

بررسی ها نشان می دهد، پوشیدن لباس هایی که جذابیت های جنسی فرد را به نمایش می گذارند تاثیر نامطلوبی بر جامعه می گذارد. اینگونه لباس ها موجب افزایش تحریکات جنسی ، عدم سلامت و امنیت روانی جامعه، تنوع طلبی مردان و رقابت ناسالم زنان می شود.

به نظر شما آیا می شود هرکسی، در هر جایی، هر لباسی را بپوشد؟

هدف از قانون گذاری برای پوشش در ایران و برخی از کشورها و دانشگاه های جهان یک چیز است: جلوگیری از هرج و مرج جنسی.

بسیاری از مردم، وضع قانون برای پوشش اجتماعی را امری لازم می دانند. اما هرکسی ممکن است برای حد قانون پوشش، سلیقه ای داشته باشد. اما در هنگام وضع قانون نمی توان سلیقه مردم را معیار قرار داد. می پرسید چرا؟ چون هرکسی سلیقه مخصوص به خودش را دارد.

بهترین معیار برای وضع قانون چیست؟ دین. چراکه دین بعنوان کامل ترین برنامه زندگی، منطقی ترین قوانین را پیش روی بشر گذاشته است. از طرفی باتوجه به اینکه اکثریت مردم ایران معتقد به دین اسلام هستند، در ایران قوانین اجتماعی مطابق با قوانین اسلام نوشته می شود.

بدون شک هدف قانونگذار از وضع قانون برای موضوعات اجتماعی، علاقمند کردن مردم به موضوع نیست. بلکه هدف اینست که با وضع قانون، از ناهنجاری های اجتماعی و اخلاقی جلوگیری شود.

اولا حجاب در تمامی ادیان الهی وجود دارد.

ثانیا قانون حجاب برای کنترل هرج و مرج جنسی در جامعه است. ازین نظر، فرقی نمی کند که کسی که باعث ایجاد هرج و مرج شده است، مسلمان باشد یا غیرمسلمان.

ثالثا اگر حجاب قانون نباشد، بعضی ها که حوصله حفظ حجاب و رعایت حقوق اجتماعی را ندارند، ادعای نامسلمانی می کنند.

حضرت امام(ره) اگرچه چادر را حجاب کاملی می دانستند ولی پوشش های مشابه چادر ـ مانند مانتو گشاد ـ که موجب مفسده نمی شود را نیز کافی می دانستند و قائل بودند که اگر قرار باشد پوشش بانوان همراه با مفسده و خلاف اخلاق باشد باید از آن در جامعه جلوگیری کرد.

ایشان در پاریس در پاسخ خبرنگاران و بانوان محجبه ای که درباره میزان حجاب در ایران از ایشان سؤال کردند؛ فرمودند: «آرى در اسلام زن باید حجاب داشته باشد، ولى لازم نیست که چادر باشد. بلکه زن مى‏ تواند هر لباسى را که حجابش را به وجود آورد اختیار کند. ما نمى‏ توانیم و اسلام نمى‏ خواهد که زن به عنوان یک شى ء و یک عروسک در دست ما باشد. اسلام مى‏ خواهد شخصیت زن را حفظ کند و از او انسانى جدى و کارآمد بسازد. ما هرگز اجازه نمى‏ دهیم تا زنان فقط شیئى براى مردان و آلت هوسرانى باشند .» صحیفه نور ج‏۵ ۲۹۴

جودیت میل خبرنگار نیویورک تایمز در مقاله “زنان در آغوش اسلام، امنیتی تازه می یابند” می نویسد: پوشش حجاب، برای زن این امکان را فراهم ساخته که در شهرهای شلوغ بتواند به راحتی فعالیت کند و از مزاحمت مردان جوان در امان بماند. پیام غیرقابل تردید این لباس به اطرافیان این است که: این زن نجیب است، به او کار نداشته باشید.

خانم شیخ نورالاسلام روزنامه نگار بنگلادشی در مقاله ای می نویسد: انقلاب اسلامی در زنان تحول ایجاد کرد و علیرغم الزامی کردن حجاب، زن را از عرصه اجتماعی حذف نکرد. انقلاب اسلامی زنان را با حجاب پوشانده ولی آنها را به سطح جامعه کشانده است، آنها همه جا کار می کنند؛ در ادارات، دادگاه ها، مغازه ها، هتل ها، بیمارستان ها، خطوط هوایی و…